Σάββατο 30 Ιανουαρίου 2010
«Η τύχη μας έχει τους Έλληνες πάντοτε ολίγους. Ότι αρχή και τέλος, παλαιόθεν και ως τώρα, όλα τα θεριά πολεμούν να μας φάνε και δεν μπορούνε. Τρώνε από μας και μένει και μαγιά. Και οι ολίγοι αποφασίζουν να πεθάνουν. Και όταν κάνουν αυτήν την απόφασιν, λίγες φορές χάνουν και πολλές φορές κερδαίνουν» (στρατηγός Μακρυγιάννης).
Η εκτέλεση του τουρκικού σχεδίου ξεκίνησε έναν περίπου μήνα νωρίτερα, στις 26 Δεκεμβρίου 1995, όταν το τουρκικό πλοίο «Φιγκέν Ακάτ» προσαράζει στις βραχονησίδες Ίμια. Ο Τούρκος πλοίαρχος ισχυρίζεται ότι βρίσκεται σε τουρκικά ύδατα και αρνείται κάθε βοήθεια από την ελληνική πλευρά, δηλώνοντας ότι θα αποκολλήσει το πλοίο με ίδια μέσα. Τρεις ημέρες αργότερα, στις 29 Δεκεμβρίου, το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών εκδίδει ρηματική ανακοίνωση, σύμφωνα με την οποία τα Ίμια χαρακτηρίζονται ως τουρκικό έδαφος. Στις 10 Ιανουαρίου 1996, η Ελλάδα απορρίπτει τους παραπάνω ισχυρισμούς και παραπέμπει την Τουρκία στη Συνθήκη των Παρισίων του 1947, με την οποία οι βραχονησίδες Ίμια παραχωρήθηκαν από την Ιταλία στην Ελλάδα κατά την ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων. Ακολουθούν σωρεία καθοριστικών γεγονότων.
Στις 14 Ιανουαρίου, ο Αμερικανός πρόεδρος Μπιλ Κλίντον, σε επιστολή του σε Ελληνοαμερικανό γερουσιαστή, αναφέρει: «Φοβάμαι θερμό επεισόδιο». Στις 19 Ιανουαρίου, εκλέγεται πρωθυπουργός ο Κώστας Σημίτης. Λίγες ημέρες αργότερα, στις 25 Ιανουαρίου, ο δήμαρχος Καλύμνου, Δ. Διακομιχάλης, συνοδευόμενος από τον αστυνομικό διευθυντή της Καλύμνου, Γ. Ριόλα, υψώνουν την ελληνική σημαία στα Ίμια.
Στις 14 Ιανουαρίου, ο Αμερικανός πρόεδρος Μπιλ Κλίντον, σε επιστολή του σε Ελληνοαμερικανό γερουσιαστή, αναφέρει: «Φοβάμαι θερμό επεισόδιο». Στις 19 Ιανουαρίου, εκλέγεται πρωθυπουργός ο Κώστας Σημίτης. Λίγες ημέρες αργότερα, στις 25 Ιανουαρίου, ο δήμαρχος Καλύμνου, Δ. Διακομιχάλης, συνοδευόμενος από τον αστυνομικό διευθυντή της Καλύμνου, Γ. Ριόλα, υψώνουν την ελληνική σημαία στα Ίμια.
Η μάχη της σημαίας
Στις 28 Ιανουαρίου μία ομάδα Τούρκων δημοσιογράφων της εφημερίδας Χουριέτ προσεγγίζει τα Ίμια με ελικόπτερο, υποστέλλει την ελληνική σημαία και υψώνει την τουρκική. Εν συνεχεία, ο αρχηγός ΓΕΝ δίνει εντολή στον πλοίαρχο του περιπολικού «Αντωνίου» να σπεύσει στα Ίμια, να αφαιρέσει την τουρκική σημαία και να υψώσει την ελληνική. Ο αρχηγός ΓΕΝ επικοινωνεί με τον αρχηγό ΓΕΕΘΑ ναύαρχο Λυμπέρη, τον οποίο ενημερώνει για τα γεγονότα. Ο κ. Λυμπέρης εκφράζει την απόλυτα σύμφωνη γνώμη του με την πρωτοβουλία του αρχηγού ΓΕΝ και αμέσως ενημερώνει τον τότε υπουργό Εθνικής Άμυνας Γεράσιμο Αρσένη.
Στις 28 Ιανουαρίου μία ομάδα Τούρκων δημοσιογράφων της εφημερίδας Χουριέτ προσεγγίζει τα Ίμια με ελικόπτερο, υποστέλλει την ελληνική σημαία και υψώνει την τουρκική. Εν συνεχεία, ο αρχηγός ΓΕΝ δίνει εντολή στον πλοίαρχο του περιπολικού «Αντωνίου» να σπεύσει στα Ίμια, να αφαιρέσει την τουρκική σημαία και να υψώσει την ελληνική. Ο αρχηγός ΓΕΝ επικοινωνεί με τον αρχηγό ΓΕΕΘΑ ναύαρχο Λυμπέρη, τον οποίο ενημερώνει για τα γεγονότα. Ο κ. Λυμπέρης εκφράζει την απόλυτα σύμφωνη γνώμη του με την πρωτοβουλία του αρχηγού ΓΕΝ και αμέσως ενημερώνει τον τότε υπουργό Εθνικής Άμυνας Γεράσιμο Αρσένη.
Στις 30 Ιανουαρίου 1996 δημοσιεύεται σχέδιο, σύμφωνα με το οποίο οι Τούρκοι διεκδικούν το σύνολο των βραχονησίδων, οι οποίες βρίσκονται κοντά στα τουρκικά παράλια. Από νωρίς το πρωί στην περιοχή επικρατεί μεγάλη ένταση και αναβρασμός. Το απόγευμα, ελληνικά και τουρκικά πλοία είναι ήδη στην περιοχή των Ιμίων σε θέση μάχης, ενώ άντρες των ΟΥΚ αποβιβάζονται στα Ανατολικά Ίμια και δυνάμεις Ειδικών Δυνάμεων στην Καλόλιμνο. Στις 23:00 διατάσσεται επιστράτευση στις στρατιωτικές δυνάμεις 'Εβρου και στα νησιά του Αιγαίου. Από εκείνο το χρονικό σημείο και για περισσότερες από 12 ώρες γύρω από τα Ίμια θα στηθεί στην κυριολεξία σκηνικό πολέμου. Στην περιοχή έχει συγκεντρωθεί τεράστια δύναμη πυρός. Το σύνολο σχεδόν του τουρκικού και ελληνικού στόλου βρίσκεται μέσα σε μία πολύ μικρή θαλάσσια περιοχή, με τα πυροβόλα αποδεσμευμένα, έτοιμα να ρίξουν μόλις λάμβαναν σχετική εντολή. Σε ανάλογη ετοιμότητα βρίσκονται τόσο οι χερσαίες, όσο και οι αεροπορικές δυνάμεις των δύο χωρών. 
Η πτώση του ελικοπτέρου
Ο κύβος θα ριφθεί μία ώρα μετά τα μεσάνυχτα της 30ής προς την 31η Ιανουαρίου, όταν και γίνεται γνωστό στην ελληνική στρατιωτική ηγεσία πως Τούρκοι κομάντος ίσως είναι σε μία από τις δύο βραχονησίδες που αποτελούν τα Ίμια. Το γεγονός διαπιστώνεται από το περιπολικό «Αντωνίου» και επιβεβαιώνεται από το ελικόπτερο ΑΒ-212 ΑSW της φρεγάτας «Ναυαρίνο». Το ελικόπτερο θα απονηωθεί έχοντας τρία άτομα ως πλήρωμα, προκειμένου να καταγράψει τον ακριβή αριθμό των Τούρκων κομάντος που βρίσκονται πάνω στη βραχονησίδα. Στις 5:30 περίπου και ενώ ίπταται σε μικρό ύψος σαρώνοντας με τον προβολέα του το έδαφος των Ιμίων, το ελικόπτερο, για αδιευκρίνιστους λόγους, καταπέφτει στη θάλασσα. (...) Ο Χριστόδουλος Καραθανάσης, ο Έκτορας Γιαλοψός και ο Παναγιώτης Βλαχάκος θα αφήσουν την τελευταία τους πνοή υπερασπιζόμενοι το ελληνικό έδαφος.
Ο κύβος θα ριφθεί μία ώρα μετά τα μεσάνυχτα της 30ής προς την 31η Ιανουαρίου, όταν και γίνεται γνωστό στην ελληνική στρατιωτική ηγεσία πως Τούρκοι κομάντος ίσως είναι σε μία από τις δύο βραχονησίδες που αποτελούν τα Ίμια. Το γεγονός διαπιστώνεται από το περιπολικό «Αντωνίου» και επιβεβαιώνεται από το ελικόπτερο ΑΒ-212 ΑSW της φρεγάτας «Ναυαρίνο». Το ελικόπτερο θα απονηωθεί έχοντας τρία άτομα ως πλήρωμα, προκειμένου να καταγράψει τον ακριβή αριθμό των Τούρκων κομάντος που βρίσκονται πάνω στη βραχονησίδα. Στις 5:30 περίπου και ενώ ίπταται σε μικρό ύψος σαρώνοντας με τον προβολέα του το έδαφος των Ιμίων, το ελικόπτερο, για αδιευκρίνιστους λόγους, καταπέφτει στη θάλασσα. (...) Ο Χριστόδουλος Καραθανάσης, ο Έκτορας Γιαλοψός και ο Παναγιώτης Βλαχάκος θα αφήσουν την τελευταία τους πνοή υπερασπιζόμενοι το ελληνικό έδαφος.
Τα πώς και τα γιατί της απώλειας τους δεν θα τα μάθει ποτέ κανείς. Τα όσα ακούστηκαν τότε και τα όσα γράφτηκαν μέχρι και σήμερα μικρή σημασία θα έχουν, αφού ακόμη και 14 χρόνια μετά το γεγονός ουδείς είναι σε θέση να πει με ακρίβεια τι έφταιξε και έπεσε το ελικόπτερο. (...) Ο τότε υπουργός κ. Γεράσιμος Αρσένης θα βγει την επόμενη ημέρα και θα δηλώσει ότι το αεροσκάφος έπεσε λόγω vertigo (ζάλης) του κυβερνήτη του ελικοπτέρου, ο οποίος έχασε τον έλεγχο. Πριν καν ολοκληρώσει τη δήλωση του, δημοσιογράφοι και μη ρωτούν εάν εξ αρχής θα έπρεπε να δοθεί άδεια απογείωσης στις 5:30 το πρωί, αφού ο συγκεκριμένος τύπος αεροσκάφους «δεν ενδείκνυται για νυχτερινές πτήσεις».
Στην πορεία, βοούν οι φωνές και τα δημοσιεύματα, σύμφωνα με τα οποία η πτώση οφειλόταν σε δολιοφθορά. Κάποιοι κάνουν λόγο για ηλεκτρονική παρεμβολή, αφού μετά το άνοιγμα του μαύρου κουτιού διαπιστώθηκε ότι στο κοντρόλ του αεροσκάφους υπήρξε η ένδειξη του master caution, που σημαίνει ότι βασικά όργανα μπλοκαρίστηκαν. Σύμφωνα με πιλότους, η ένδειξη master caution εμφανίζεται όταν υπάρξει παρεμβολή ή μηχανική βλάβη. Παρ' όλα αυτά όμως, η κυρίαρχη αντίληψη για την πτώση του ελικοπτέρου ήταν άλλη και ενισχύθηκε ακόμη περισσότερο όταν αυτό ανασύρθηκε από το βυθό της θάλασσας. Σύμφωνα με τη συγκεκριμένη αντίληψη, εκείνοι που ευθύνονταν για την πτώση του ελικοπτέρου και το θάνατο του πληρώματος του ήταν οι Τούρκοι κομάντος που άνοιξαν πυρ εναντίον του. Μια σειρά από οπές στο κυρίως σώμα του αεροσκάφους ενίσχυσε τη συγκεκριμένη αντίληψη, κάνοντας τότε τον κ. Δημήτρη Καλλέργη, διοικητή των ελικοπτέρων του Πολεμικού Ναυτικού, να πει για το τραγικό συμβάν: «Υπάρχουν ευρήματα του ελικοπτέρου που δεν ανασύρθηκαν ποτέ. Κατά τη γνώμη μου τον πόλεμο δεν πρέπει να τον αφήνουμε στα χέρια των πολιτικών. Σύμφωνα με όσα γνωρίζω, έγινε διαρροή του τηλεφώνου του επικεφαλής της ομάδας αξιωματικών στην Κάλυμνο που ανέφερε ότι το ελικόπτερο είχε βληθεί από τουρκικά πυρά. Η εντολή προς όλους εμάς ήταν η εξής: "Χαμηλώστε τους τόνους και μην λέτε πολλά"».
Οι τούρκοι κομάντος κ ο διοικητής τους.
Λίγους μήνες μετά τη 30η Ιανουαρίου 1996 η περιβόητη παρασημοφορεμένη «ομάδα Καρντάκ» των Τούρκων κομάντος που κατέλαβαν τα Ίμια συμμετείχε σε άσκηση στον Κόλπο της Μαρμαρίδας. Η ομάδα αυτή πήγαινε στις ασκήσεις ως ομάδα πρότυπο υπό τις διαταγές του Τούρκου Ταγματάρχη Ζεκί Σεν. Ο Ζεκί Σεν, ήταν ένας λαμπρός αξιωματικός των Καταδρομών, μέλος της γνωστής μονάδος Su Altı Taarruz/SAT (αντίστοιχη της ΔΥΚ). Ο Ζεκί Σεν ήταν αδειούχος κατά την προαναφερόμενη άσκηση. Η «ομάδα Καρντάκ» απογειώθηκε με ελικόπτερο Cougar για να εκτελέσει αεραπόβαση. Ξαφνικά σφοδρή έκρηξη καταστρέφει το ελικόπτερο, σκοτώνοντας το πλήρωμα του και την «ομάδα Καρντάκ». Αύτανδρο βυθίζεται στα νερά της Μαρμαρίδας.Μαζί με τον Σακί Σεν, απουσίαζαν άλλα δύο μέλη της «Ομάδας Καρντάκ». Τούρκοι δημοσιογράφοι ανέφεραν ότι υπήρξε ελληνικό σαμποτάζ, εκδίκησης για τα Ίμια. Η «ομάδα Καρντάκ» διαλύθηκε. Οι δύο παρασημοφορημένοι κομάντος που απουσίαζαν μεταφέρθηκαν σε άλλες μονάδες καταδρομών. Ο Αρχηγός τους Ζεκί Σεν, αποσπάστηκε μυστικά στην Γεωργία ως προσωπικό του ΟΗΕ. Μετά από δύο μήνες με διαφορά 3 ημερών, φεύγουν από την ζωή και οι δύο επιζώντες Τούρκοι κομάντος, και οι δύο σκοτώθηκαν σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Μέσα στο ίδιο έτος δηλαδή και οι 12 Τούρκοι κομάντος των Ιμίων, δεν ήταν πλέον στην ζωή με εξαίρεση τον Αρχηγό τους.
Τα ίχνη του Ζεκί Σεν χάθηκαν για ένα διάστημα ώσπου το 2003, επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη. Στις 6 Μαΐου του 2003, ο Ζεκί Σεν γιόρτασε τα γενέθλια του με την κοπέλα του και τους φίλους του σε γνωστό κλαμπ της Κων/πόλης (LAILA) στην Περιοχή Ορτάκιοϊ (Ortaköy). Την νύχτα των γενεθλίων την πέρασε στο κοντινό ξενοδοχείο “CIRAGAN PALACE HOTEL”, παλαιό παλάτι του Σουλτάνου. Την επόμενη μέρα, το μεσημέρι στις 3.30 μ.μ., ο Ζεκί Σεν δέχθηκε στην πλατεία Ταξίμ την επίθεση τριών νεαρών, οι οποίοι τον κατακρεούργησαν με μαχαίρια και διέφυγαν στα στενά σοκάκια της Πόλης…
Πολλά τα σενάρια για άλλη μια φορά η πολιτική εξουσια φάνηκε μικρή μπροστά στην Ιστορία που κουβαλά αυτη η ταλιαπωρημένη χώρα.
Πόσα ψέματα ακόμα θα μας πουν αυτοι οι υποκριτές που προσπαθούν μέρα με την μέρα να μικραίνουν αυτή τη χώρα.Που τσαλαπατάνε την αξιοπρέπεια του Ελληνικού λαου?
Ειναι βέβαιο πως όλα θα γυρίσουν πάνω τους κ πως θα πληρωθούν με το ίδιο νόμισμα μιας κ οτι δίνεις παίρνεις.
Θα σας παραθέσω ενα γεγονός παρόμοιο με το δικό μας που έγινε μερικούς μήνες μετά
Tόσο η Ευρωπαϊκή Ένωση, όσο και το ΝΑΤΟ, στάθηκαν αμέσως και αλληλέγγυα στο πλευρό της Ισπανίας. Kάτι που έκανε λίγο αργότερα από μόνη της και η Ελλάδα, για ευνόητους λόγους. Mε μία εντυπωσιακή ομοιότητα ενεργειών με αυτή των Tούρκων στα Ίμια, οι Μαροκινοί είχαν τοποθετήσει λίγες ημέρες νωρίτερα δύο σημαίες της χώρας τους για να υποδηλώσουν ότι αυτή η νησίδα ήταν δική τους κι ας ανήκει αυτή στην Ισπανία από τον 17ο αιώνα.
Nα σημειώσουμε εδώ, ότι η γαλλο-ισπανική συμφωνία του 1912 με την οποία ετέθησαν τα γεωγραφικά όρια του ισπανικού προτεκτοράτου στο Μαρόκο, που περιλαμβάνει τους θύλακες της Θέουτα και της Μελίγια, δεν ανέφερε αυτή τη νησίδα, όπως ακριβώς ισχύει και με την συμφωνία των Παρισίων του 1946, με την οποία παραδόθηκαν από την Ιταλία στην Ελλάδα τα Δωδεκάνησα, η οποία δεν αναφερόταν ειδικά τα Ίμια, θεωρώντας αυτονόητο ότι αυτά συμπεριλαμβάνονται στο ευρύτερο νησιωτικό σύστημα των Δωδεκανήσων. H διαφορά στις δύο περιπτώσεις είναι ότι η Iσπανία δεν είναι ... Ελλάδα. Eίναι μία χώρα με αξιοπρέπεια στην πολιτική της, που κερδίζει τον διεθνή σεβασμό με πράξεις και όχι με λόγια. Φυσικό ήταν λοιπόν, η διεθνής κοινότητα να ζυγιάσει τις δύο περιπτώσεις με δύο μέτρα και δύο σταθμά...
Έτσι, όταν η Mαδρίτη απείλησε με επέμβαση, το ΝΑΤΟ ζήτησε αμέσως την επιστροφή στην προηγούμενη κατάσταση και η Ευρωπαϊκή Ένωση με προσωπική δήλωση τού προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ανέφερε ότι «είναι δεδομένη η αλληλεγγύη μεταξύ των μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης», για να προσθέσει ότι η διαφιλονικούμενη βραχονησίδα «αποτελεί τμήμα της ευρωπαϊκής επικράτειας» και πως η ΕΕ ενδέχεται να επιβάλει κυρώσεις στο Μαρόκο αν δεν συμμορφωθεί προς τις ευρωπαϊκές συστάσεις. Έτσι η Ισπανία χωρίς καμμία ιδιαίτερη δυσκολία διατήρησε τα σύνορά της από την αυθαιρεσία των θρασύτατων Mαροκινών και μαζί την αξιοπρέπειά της ως κυρίαρχη χώρα και όχι ως ένα άθλιο προτεκτοράτο.
Τα σχόλια δικά σας.Εγώ απλά αναρωτιέμαι,πόσα ακόμα θα ανεχθούμε?Πότε θα αλλάξουμε εμείς στάση?Πότε θα δείξουμε την δυναμή μας και να διαλέξουμε για την εκπροσώπηση μας άτομα που θα σέβονται εμάς μα πάνω απο όλα αυτη την έρημη χώρα?
Παρασκευή 29 Ιανουαρίου 2010
Βλέπεις, είπε, είναι οι Άλλοι και δε γίνεται Αυτοί χωρίς Εσένα και δε γίνεται μ’ Αυτούς χωρίς, Εσύ. Βλέπεις, είπε, είναι οι Άλλοι και ανάγκη πάσα να τους αντικρίσεις.. (Οδυσσέας Ελύτης)
Η δύναμη της λογικής είναι πολύ μεγάλη ώστε να δώσει απαντήσεις σε καίρια ερωτήματα. Κατά τον Francis Bacon όμως,η λογική στηρίζεται στην αντίληψη, και η αντίληψη, δεν μπορεί να περιορίσει στα στενά σύνορά της στο σύμπαν. Απεναντίας πρέπει να αναπτυχθεί για να το χωρέσει. Και μετά λύπης μου διαπιστώνω καθημερινά το πόσο στενή γίνεται η αντίληψή μας με το πέρασμα των καιρών, είτε μέσα από δογματισμούς πολιτικοθρησκευτικούς, ηγεμονικούς λόγους - σχέσεις εξουσιών, είτε μέσα από στερεοτυπίες κοινωνικοπολιτισμικές.
Οι ταυτότητες του καθενός, από το άτομο ως την κοινωνία, μεταβάλλονται συνέχεια, δημιουργούνται περιοχές μέσα στις οποίες αντιπαρατίθενται και επικαλύπτονται πρακτικές επιβίωσης της μοναδικότητας του καθενός, αρθρώνονται επίσημοι και μη λόγοι, δημιουργώντας πρότυπα συμπεριφοράς, μεθοδεύσεις για διακρίσεις της ανθρώπινης ύπαρξης.
Όλα αυτά απαντώνται μέσα από το χώρο της σύγχρονης υγείας, της εκπαίδευσης, του φύλου, της κατανάλωσης, της εθνότητας, της συγγένειας, του επίσημου και ανεπίσημου λόγου, της πολιτικής, της κάθε ανθρώπινης «ενασχόλησης». Θα ξεκινήσω θέτοντας βασικά ερωτήματα και θα το κάνω συνέχεια γιατί έχω την αίσθηση πως έτσι βγαίνουν και οι απαντήσεις, δίχως καν να απαντηθούν τα ερωτήματα..
Πως μπορούμε να προσεγγίσουμε λοιπόν την ετερότητα από τις πιο μικρές κοινωνικές ομάδες ενός έθνους έως το ίδιο το Έθνος? Ποια είναι τα όρια αποκλεισμού και ένταξης, όταν το Έθνος μας μετράει ξεριζωμούς φυλετικούς από τόπους που κάποιοι δεν έχουν καν αναγνωριστεί και επίσημα?
Η απόρριψη από τον ηγεμονικό λόγο κάνει την φυλή να θέλει να υπερασπιστεί περισσότερο την όψη της σε όλα τα επίπεδα, και μία μορφή ηγεμονικού λόγου είναι και η παγκοσμιοποίηση. Γιατί τώρα έχουμε έξαρση ρατσισμού εθνικισμού και θρησκευτικού φανατισμού? Μήπως γιατί η παγκοσμιοποίηση έκανε τον κάθε πολιτισμό να θέλει να αναδείξει την ταυτότητα του ως κάτι ιδιαίτερο και μοναδικό? Φεύγοντας από αυτό το σημείο και πηγαίνοντας όχι στους επαναπατριζόμενους μετανάστες αλλά στους οικονομικούς μετανάστες, θεωρώ πως ναι μεν δεν χρειάζεται να δοθεί υπηκοότητα σε ανθρώπους άλλης χωροταξικής καταγωγής ( που και πάλι σχετική είναι η διάκριση προσεγγίζοντάς το ανθρωπολογικά) αλλά δε χρειάζεται κιόλας να τον κατηγορήσουμε πως αυτός μόνο κλέβει τη χώρα μας, όταν οι ίδιοι που αντιπροσωπεύουν το δίπτυχο Πατρίδα – Θρησκεία, κλέβουν και ρημάζουν ανεπίσημα καθημερινά, συστηματικά και φυσικά αναμάρτητα και δίχως τιμωρία. Ας γίνει «ξεκαθάρισμα» εκ των έσω και σίγουρα το δεύτερο επίπεδο δε θα ναι τόσο επίπονο, σε όλα τα επίπεδα κι ίσως ακόμα να αλλάξουν και τα κριτήρια. Μπορεί ο ίδιος βουλευτής που κλέβει να αποφασίσει για την οικονομία της χώρας? Υπάρχει κάποιος που γνωρίζει ουσιαστικά για ποιόν πραγματικό λόγο υπηρετεί την πατρίδα του και για ποιο σκοπό έχει δώσει όρκο να υπηρετεί το λαό του?
Όσον αφορά τους πολιτισμούς της κάθε φυλής, ένα από τα βασικά «κηρύγματα» του κινήματος του διαφωτισμού είναι πως τίποτα δεν πρέπει να υιοθετείται άκριτα και δίχως αξιολόγηση, κι αυτό είναι και το τίμημα-μαγεία του φιλοσοφείν. Τίποτα δε πρέπει να θεωρείται ορθό και τίποτα όμως να μην αφορίζεται ως λαθεμένο. Ας πάψουμε να οικειοποιούμαστε λοιπόν κάθε τι δυτικό, δέχοντάς το ως κοινό στοιχείο ανθρώπινης «κουλτούρας», ή ως αναγκαίο σημείο αναφοράς για αναγνώριση στους «έξω», ας το αξιολογούμε πρώτα δίχως βέβαια να το αποκλείουμε, κι όχι να το δεχόμαστε ως μασημένη τροφή είτε από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης είτε από άλλους επίσημους φορείς. Μπορούμε να ξαναβρούμε τα ήθη και τα έθιμα, η καθεμιά εθνοτική ομάδα του Έθνους, όπως πραγματικά υπόκεινται αυτά μέσα στον χωροχρόνο? Και όχι να αναμασάμε εμπορευματοποιημένα έθιμα-ήθη-τέχνη με στόχο την κερδοσκοπία? Μπορούμε να μάθουμε τη σημασία των συμβόλων και όχι απλά να κρυβόμαστε πίσω απ αυτά, διακηρύσσοντας ψεύτικες ιδεολογίες? Σε ποια πατρίδα λοιπόν να υπηρετήσω όταν οι εκπρόσωποί της, την έχουν καταντήσει «πατρίδα του ρουσφετιού και του βολέματος»..Ένα σύστημα που προσωπικά αρνούμαι να υπηρετήσω κι ας είμαι μέσα σ αυτό δίχως τη θέλησή μου. Αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι να γινόμαστε καλύτεροι όχι μέσα από τα βολέματα του καθενός.. γιατί σε όλους έρχεται η στιγμή που μπορεί να κάνουμε και τα «στραβά μάτια» προκειμένου να βολέψουμε «την πάρτη» μας.. Ποιος λοιπόν έχει τη δύναμη να παλέψει μέχρις εσχάτων? Βαδίζοντας όχι για το «υποκειμενικά» καλό.. Κι αν δεχτώ την άποψη πως, αν δεν βοηθήσεις τον εαυτό σου πρώτα πώς θα βοηθήσεις τον πλησίον σου.. και πάλι.. ας κάνω το καλό για μένα αλλά όχι πατώντας πάνω στον άλλον.. αλλά ακόμα κι αυτό αν γίνει.. τουλάχιστον ας βγάζουμε τις αρβύλες..
Τί ορίζει λοιπόν την εθνική μας ταυτότητα και ποια είναι τα βασικά επίπεδα μιας ταυτότητας? Αυτά που ορίζουν την εθνική μας ταυτότητα είναι η γλώσσα, η θρησκεία και η καταγωγή. Τα επίπεδα ταυτότητας η έμφυλη ταυτότητα, η σεξουαλική, η εθνική, η εθνοτική και θρησκευτική. Ακολουθώντας μια κάπως όχι «λογική» σειρά ας προσεγγίσω το επίπεδο της θρησκείας. Σε ποια θρησκεία λοιπόν σύγχρονα να «ανάψω ένα κεράκι» όταν οι εκπρόσωποί της ντύνονται με χρυσά ιμάτια και πίνουνε από χρυσά σκεύη, χτίζουνε χρυσές εκκλησίες την ίδια στιγμή που άπορες οικογένειες ζούνε σε καταλύματα, είτε είναι σεισμόπληκτες είτε είναι πυρόπληκτες, είτε είναι χτυπημένες από την ίδια τους τη μοίρα? Να σημειώσω πως δεν καταγγέλλω απλά αναφέρομαι σε κάποιες περιπτώσεις οικογενειών. Η ζωή, μαζί με τον θεό, πραγματώνεται μέσα από τη συνάρτηση ανθρώπων και περιβάλλοντος, η φύση είναι η αρμονία του κόσμου και την έχουμε απαρνηθεί σε κακουργηματικό βαθμό. Σε βαθμό που δεν μπορούμε πλέον να χαρούμε τα κάλλη της ζωής, μέσα από τον έρωτα, το κρασί, το γέλιο, είτε γιατί η θρησκεία τα αντιμετωπίζει ως ηθικά παραστρατήματα, είτε γιατί εμείς οι ίδιοι τα χρησιμοποιούμε με τρόπο «αφύσικο» και αισχρό.
ας μην ξεχνάμε πως
η βασιλεια του θεου εντος υμων εστι και πανταχου πέριξ’ υμων… διαρρηξατε τεμαχιον ξύλου κι εντος τουτου ειμι εγω…εγείρατε λίθον κι ευρήσετέ με
Η φύση είναι ο μοναδικός καθρέφτης της θείας ενέργειας λοιπόν. Άμεσα βρίσκουμε τον θεό, πρόσωπο με πρόσωπο, πνεύμα με πνεύμα, ακόμα και σώμα με σώμα. Ο Πλάτωνας ταυτίζει το αγαθό με τη νόηση και το κακό με την ύλη, και την ίδια στιγμή ο άνθρωπος κυνηγάει το δεύτερο. Δεν περιορίζομαι ούτε στην εξωτερική εμφάνιση του καθενός ούτε στο θεαθήναι, γιατί πολύ απλά και επί αρχαιοτάτων η γυναικεία φυλή( αναφέρομαι στη γυναικεία μόνο γιατί κουβαλάει το βάρος του κάλλους) έψαχνε βότανα και έφτιαχνε μάσκες, αλλά με διαφορετικά κριτήρια των σημερινών και σίγουρα πίσω από μία ολόκληρη φιλοσοφία της φύσης. Μήπως θα έπρεπε λοιπόν ο άνθρωπος να χαρακτηρίζεται ως οντότητα και αργότερα μέσα από μια πιο αφηρημένη έννοια ταυτότητας από έναν διαρκή αγώνα ανάμεσα σ αυτούς τους δύο πόλους του αγαθού και του κακού?
Πού μπορούμε να βρούμε τον θεό λοιπόν? Μήπως μέσα από μια υπέροχη μελωδία, μέσα από το μαιευτήριο, μέσα από το χαμόγελο ενός παιδιού, μέσα από την σεξουαλική δραστηριότητα, μέσα από μια καλή πράξη?
Μέσα από αυτήν την προσέγγιση, μπορούμε να ρωτήσουμε κιόλας αποδέχοντάς την, πως μπορεί η θρησκεία να θεωρηθεί κριτήριο μιας ταυτότητας? Ας δώσει ο καθένας την απάντηση που θέλει.
Η θέση μου απέναντι στην φυλή της ανθρωπότητας, άκρως ρομαντική λέει πως «Ο κόσμος είναι μεγάλος για να μας χωρέσει όλους, αρκεί να γνωρίζουμε πόσο μικρός είναι μόνο για «έναν»..
Μεταξύ του σύγχρονου Zeitgeist λοιπόν, το οποίο έχει μία λύση με μια πρώτη ματιά άκρως αντικερδοσκοπική, καταλήγει το ίδιο στην προσέγγιση του φυσικού μεγαλείου, ταυτόχρονα όμως πλησιάζει και τα όρια της ομογένειας της ανθρώπινης φυλής πράγμα που σε κάνει ν αναρωτιέσαι, τελικά είναι καλύτερο να είμαστε όλοι ίσοι κι όμοιοι ή άνισοι και διαφορετικοί? Θα δεχτεί ο σύγχρονος άνθρωπος να έχει ίδιο αυτοκίνητο με τον καθένα και να μοιράζεται τα αγαθά της φύσης ισότιμα? Ή μήπως τελικά το δίπολο πλούσιοι-φτωχοί δεν είναι δυνατόν να διαγραφεί? Σε ποιο σημείο λοιπόν έρχεται η ευλογημένη ισορροπία και τον παν μέτρο άριστον να γίνει πραγματικότητα? Η γιαγιά μου έλεγε.. "Μάρω μου όλα τα χει ο μπαξές.. αλλά αν δεν βρεις την καρδιά σου πρώτα θα τα κάνεις σαλάτα" .. Ας βρούμε λοιπόν πρώτα την καρδιά μας δίπλα στη φύση και την πραγματική υπόσταση του ανθρώπου και η σοφία θα έρθει να μιλήσει και να πράξει για μας.
ΜΑΡΩ ΜΕΛΙΑΔΟΥ
ΜΑΡΩ ΜΕΛΙΑΔΟΥ
Τετάρτη 27 Ιανουαρίου 2010
Είναι ώρες που κάθομαι κ μονολογώ,άλλες που χωρίς κανένα λόγο δακρύζω ακούγωντας κάποια είδηση,κάποιο νεό,ή βλέπωντας κάτι στο δρόμο.
Δε φταίω εγώ όμως,μάλλον η γενιά μου φταίει.
Αν με ρωτήσεις τώρα θα έλεγα πως ηταν η αρχή του τέλους της αθωότητας και ίσως αρχή των εξελίξεων που μας έχουν φτάσει στο σήμειο που βρισκόμαστε σήμερα.
Κάποιοι λοιπόν αγωνίζονταν να διώξουν το κακό,κατα τα λεγόμενα τους,οι επαναστάτες της γενιάς του Πολυτεχνείου,που σε όλο το κόσμο αλλά κ στήν Ελλάδα μάχονταν να διώξουν την τυραννία κ την καταπίεση.Κάποιοι ήταν μαζί τους,κάποιοι άλλοι όχι.Όλοι όμως είχαν σαν σημαία τους το κοινό καλό.
Οι ''επαναστάτες'' λοιπόν είχαν ένα σύνθημα τριών λέξεων.
ΨΩΜΙ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.
Πόσο διαχρονικό και επίκαιρο είναι και θα παραμείνει άραγε.?Γιατί σίγουρα ακόμα είναι.
Μεγαλώνοντας λοιπόν,μαθητής πλέον,μάθαινα για την ιστορία των προγόνων μου,μάθαινα να γράφω με συγκεκριμένο τρόπο την Ελληνική γλώσσα.Κάθε πρωί έιχαμε έπαρση της σημαίας,κάναμε όλες οι τάξεις και τα παιδιά στο σχολείο την προσευχή της θρησκείας που μας δίδαξαν οτι πρέπει να πιστεύουμε,φορούσαμε όλα τα παιδία συγκεκριμένη κοινή ενδυμασία και μαθαίναμε ουσιαστικά να λειτουργούμε μέσα σε μία ομάδα,σε ένα σύνολο ανθρώπων με κοινά χαρακτηριστικά,κοινές συμπεριφορές και κοινό σκοπό.
Η μάθηση ενος κοινού τρόπου επικοινωνίας ενός κοινού τρόπου σκέψης,για το κοινό καλο ήταν ένας απο τους σκοπούς εκείνους.
Απο την μια οι παιδαγωγοί-δάσκαλοι και απο την άλλη οι μαθητές και η οικογένεια.
Όλοι και όλα σε μια συνεργασία.Μια αλυσίδα.
ΠΑΤΡΙΣ-ΘΡΗΣΚΕΙΑ-ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ.
Έλεγε κάποιο άλλο ''σύνθημα''.Πολλοί το χρησιμοποιήσαν στο πέρασμα των χρόνων.
Ομόαιμο-Ομότροπο-Ομόγλωσσο-Ομόθρησκο.Τα συνεκτικά στοιχεία των Ελλήνων.Απεμπόληση ενος εξ αυτών ισοδυναμούσε με απάρνηση της ίδιας της Πατρίδας και των Αρχών της.
Αιώνες τώρα μας η παράδοση και η ιστορία μας,μας κατατρέχει κ μας γεμίζει άλλες φορές περηφάνεια κ άλλες φορές,λιγότερο στο παρελθόν,πολυ συχνότερα στην νεότερη ιστορία,ντροπή.
Είναι βλέπεις βαριά η φανέλα..
Θα προσπαθήσω λοιπόν να γράψω τις σκέψεις μου πάνω σε αυτες τις έξι βαριές λέξεις-έννοιες που μεταξύ τους μπλέκονται και πολλές φορές ειναι αλληλένδετες θα μπορούσα να πω.
Εννοιες είναι συνυφασμένες με την Έλλαδα και όχι μονο..Για τις άλλες χώρες τι να πω?
Με ενδιαφέρει πάνω απο όλα η Πατρίδα μου.
Το Φώς της γής.
Μια χώρα που την έχουν κάποιοι και ζεί στο σκοτάδι ενω εκείνη πάντα μοίραζε απλόχερα το Φώς.
Αυτές οι λέξεις είναι κατα την γνώμη μου η ουσία του προβλήματος αλλά κ η λύση του.η πηγή του κακού αλλά και η ασφαλής ατραπός προς το Φως.
Τώρα ίσως να σκεφτείτε,τι μας νοιάζει ρε φίλε τι σκέφτεσαι??
Δίκιο έχετε,όμως δε θα ήταν πιο καλά όλα αν όλοι εκφραζόμασταν,επικοινωνούσαμε,ανταλλάσαμε απόψεις,αν φιλοσοφούσαμε λίγο παραπάνω κ σκεφτόμασταν λίγο περισσότερο?
Ίσως πλησιάσουμε πάλι στο να γίνουμε άνθρωποι,γιατί έτσι όπως πάμε γινόμαστε μηχανές.
Συγχωρέστε με μόνο για όσα λάθη έκανα κ όσα θα κάνω ακόμα..
ευτυχώς το ''πάταξον μεν'' θα είναι ανώδυνο για μένα.
Το ''άκουσον δε''ανεφικτο.
ΨΩΜΙ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.!
ΠΑΤΡΙΣ-ΘΡΗΣΚΕΙΑ-ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ.!
Τρίτη 26 Ιανουαρίου 2010
Η Ολομέλεια (πρόεδρος ο Παν. Πικραμμένος και εισηγητής ο σύμβουλος Επικρατείας Ι. Γράβαρης) έκρινε ότι η βλάβη που επικαλούνται οι προσφεύγοντες δεν προκαλείται από την προσβαλλόμενη απόφαση του υπουργού Οικονομικών, αλλά από την Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου που προβλέπει το τέλος κυκλοφορίας.
Σχόλιο
Αναρωτιέμαι αν υπήρχε ποτέ περίπτωση να βγεί η απόφαση εναντίον του κράτους σε μια εποχή που βγάζει και απο την μύγα ξύγκι.
Ειλικρινά το κράτος και οι λειτουργοί του θυμίζουν διαιτητές σε στημένο παιχνίδι.
Κάποτε, μια χώρα με αδύναμη οικονομία, για να αποφύγει το χρόνιο πληθωρισμό, αποφάσισε να υιοθετήσει ένα από τα πιο ισχυρά νομίσματα του πλανήτη. Ο πληθωρισμός μειώθηκε κατακόρυφα μέσα σε λίγα χρόνια, τα χαμηλά επιτόκια τροφοδότησαν την κατανάλωση, τα εισαγόμενα προϊόντα έγιναν φτηνά και η ψευδαίσθηση της καλοπέρασης εδραιώθηκε στους πολίτες της.
Η οικονομία όμως έπασχε από χρόνια και βαθιά προβλήματα, και τίποτα δεν γινόταν προς την κατεύθυνση της λύσης τους. Η φοροδιαφυγή, η διαφθορά και το ξέπλυμα χρήματος βασίλευαν, ενώ ο δανεισμός του κράτους, λόγω της σταθερής ισοτιμίας του νομίσματος, γινόταν όλο και πιο φτηνός και η κυβέρνηση της χώρας κατέφευγε όλο και πιο συχνά σʼ αυτόν για να καλύψει τις ανεπάρκειες της οικονομίας.
Έτσι τα ελλείμματα μεγάλωναν, το χρέος αυξανόταν και η κυβέρνηση το εξυπηρετούσε με περισσότερο χρέος. Ταυτόχρονα, το νόμισμα λόγω της σταθερής ισοτιμίας δεν μπορούσε να υποτιμηθεί, ενώ την περίοδο εκείνη γινόταν όλο και ισχυρότερο, με αποτέλεσμα τα προϊόντα της να γίνονται πιο ακριβά στο εξωτερικό, η οικονομία λιγότερο ανταγωνιστική και οι ξένες επενδύσεις πιο σπάνιες. Σαν να μην έφταναν τα παραπάνω, οι ανταγωνιστικές της χώρες γίνονταν συνεχώς φτηνότερες μέσω της υποτίμησης των δικών τους νομισμάτων και τα διεθνή επενδυτικά κεφάλαια στράφηκαν εκεί.
Έτσι, η χώρα δανειζόταν χωρίς να παράγει αρκετά και ζούσε αμέριμνα πέρα από τις δυνατότητές της, μέχρι που κάποια στιγμή οι δανειστές της άρχισαν να απαιτούν περισσότερες εξασφαλίσεις με τη μορφή υψηλότερων τόκων, για να συνεχίσουν να τη δανείζουν. Αυτό δημιούργησε ένα φαύλο κύκλο: το υπέρογκο χρέος έκανε ακριβό το δανεισμό και ο ακριβός δανεισμός αύξανε κι άλλο το χρέος.
Κάποτε έγινε το αναμενόμενο: Η κυβέρνηση της χώρας δήλωσε αδυναμία εξόφλησης του χρέους της προς τους δανειστές της, δηλαδή πτώχευση.
Ο δανεισμός σταμάτησε, η σύνδεση της ισοτιμίας έπαψε, με αποτέλεσμα μια τεράστια υποτίμηση του παλιού νομίσματος (που επανήλθε), η οποία οδήγησε την οικονομία σε κατάρρευση: οι εισαγωγές έγιναν πανάκριβες και χιλιάδες επιχειρήσεις χρεοκόπησαν. Ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού πέρασε στην ανεργία, μισθοί, συντάξεις και παροχές μειώθηκαν δραματικά και αποταμιεύσεις εξανεμίστηκαν.
Όπως είναι φυσικό, οι ξένοι δανειστές που έχασαν τα λεφτά τους επέβαλαν μέσω των διεθνών οργανισμών επαχθή μέτρα ανασυγκρότησης της οικονομίας, κάτι που η κυβέρνηση μιας πτωχευμένης χώρας ήταν φυσικά υποχρεωμένη να δεχτεί.
Βίαιες ταραχές ξέσπασαν και τα τραύματα της οικονομίας δεν επουλώθηκαν ποτέ.
(Πρόκειται για την Αργεντινή, η οποία κήρυξε πτώχευση το 2001. Το αργεντίνικο πέσο είχε συνδεθεί με το δολάριο δέκα χρόνια νωρίτερα. Οποιαδήποτε ομοιότητα με άλλες χώρες, κυβερνήσεις και οικονομικές καταστάσεις είναι εντελώς συμπτωματική.)
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)